چاه

چاهها <?xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" />

اغلب خانه هاي مسكوني براي تأمين آب مورد نياز شرب دام و شستشو و آبياري باغچه و گلخانه مبادرت به حفر چاههاي كم عمق دهانه گشاد دستي كرده بودند و آب آنرا غالباً با دلو و طناب و يا تلمبة دستي و ندرتاً پمپ برقي برداشت ميكردند .

در مواردي كه چاههاي دستي دهانه گشاد در منازل حفاري ميشد ، يك سنگ بستر گسترده و وسيع و چكل سختي در اعماق حدود 10 تا 20 متري قرار داشت كه بزبان محلي آنرا

 “قيه “يا سرره “ مي گفتند و معمولاً شكستن اين لايه براي مقني ها ممكن نبود و با وجودي كه معتقد بودند در زير اين لايه درياي آب وجود دارد ، ولي امكانات حفاري سنتي قادر به شكستن آن لايه نبود .

پر آبترين چاه دستي دهانه گشاد متعلق به منزل ابراهيم بهادري بود كه ميگفتند آن لايه را شكسته و به دريا وصل شده است .

در مواردي كه بدلايلي از قبيل سيل افتادن و شولاتي بودن و ريزش قنات و به اصطلاح خوابيدن آب قنات ، مردم دچار بي آبي ميشدند ، از آب چاه منزل ابراهيم بهادري استفاده ميكردند .

وجود آن لاية سنگ كف باعث شده بود تا عمق اين چاهها اغلب بين 10 تا 29 متر متغيير باشد و در برخي موارد هم ، مردم تعريف ميكردند كه از چاه خانة مرحوم مشهدي قيه محمد ( ابوي حاج شيخ علي اصغر ) با ملاقه يا سطل مستقيماً آب بر ميداشته اند كه نشاندهندة بالاآمدگي شديد آب در سالهاي پر آبي بوده است .

در ايامي كه هنوز پاي دستگاههاي حفاري به اين منطقه نرسيده بود ، تنها چاه عميق مكينه اي در مزرعة جليل آباد بوسيلة عباس خان حفاري شده بود و همين آب قنوات ، دشتهاي سرسبزي را در چهار سوي كميجان ايجاد كرده بود و از هر طرف كه به آنجا نزديك ميشديم سرسبزي آن چشمها را مينواخت .

 

/ 0 نظر / 9 بازدید